Soms kom ik een `thema van de week’ tegen in mijn werk. Iets wat meerdere keren (en bij verschillende medewerkers) achter elkaar voorbijkomt. ken je dat? Bij mij was dat deze week het thema `Hoe hou ik mijn medewerker klein (en hoe effectief is dat)?’.

Twee voorbeelden

Zo begeleid ik al geruime tijd een medewerker die te kampen heeft gehad met forse mentale klachten. Na intensieve therapie gaat het inmiddels heel goed met de medewerker. Geweldig! Dit is duidelijk merkbaar tijdens mijn begeleiding en wordt ook zodanig bevestigd door de bedrijfsarts en de behandelaar. Je zou kunnen zeggen: strik erom en klaar.

Toch is de praktijk een stuk weerbarstiger. Want de betreffende medewerker krijgt van de leidinggevende, de betrokken arbeidsdeskundige èn de loopbaancoach terugkerend het signaal “je bent nog kwetsbaar, doe voorzichtig”, “misschien kun je beter een lagere functie accepteren”, “het is niet niks wat je is overkomen”.

Een andere medewerker waar ik contact mee heb,  kampt al jaren met fysieke klachten die plotseling kunnen ontstaan, maar een dag later meestal weer onder controle zijn. Ook waren er in de afgelopen maanden nog bijkomende klachten ontstaan van bijwerkingen van medicatie die `ingeregeld moet worden’.

De medewerker heeft enkele maanden weinig kunnen werken, maar wil nu graag aan de slag en de uren opbouwen. Dit kan ook volgens de bedrijfsarts Het gaat beter met de medicatie en de medewerker heeft bedacht dat op dagen dat het fysiek niet goed gaat, hij graag thuis wil werken of anders de dag op een ander moment wil inhalen.

De leidinggevende stemt hier echter niet mee in, omdat er te weinig vertrouwen is in de continuïteit van de opbouw. Pas als de medewerker weer volledig hersteld is, wil de leidinggevende in gesprek over de mogelijkheid tot thuiswerken.

 

Teveel zorg, kan dat?

Vanuit zorg zijn bovenstaande voorbeelden wellicht heel begrijpelijk en het IS ook belangrijk dat je oog hebt voor hoe het met de medewerker gaat. Toch kun je bij te veel zorg onbedoeld bijdragen aan een aantal dingen, zoals:

Minder vertrouwen
Je medewerker voelt minder vertrouwen in zijn/haar kunnen als er herhaaldelijk gezegd blijft worden “kun je dit eigenlijk wel?” Dan kun je nog zo sterk in je schoenen staan, maar als je als leidinggevende – en zeker zoals in bovenstaand voorbeeld ook verschillende professionals – dit zegt, wordt dat behoorlijk lastig. Ook al voel je wel degelijk dat je het wèl weer aan kan.

(Laat staan bij het voorbeeld met mentale klachten, waarbij ook de behandelaar en de bedrijfsarts dit ondersteunen.) En dat vertrouwen, dat is juist ook van groot belang bij het weer – volledig en goed – terugkeren op de werkvloer.

Afstand
Je creeërt afstand naar je medewerker. Je medewerker merkt namelijk dat het blijkbaar niet uitmaakt wat hij/zij bij jou aangeeft èn wordt niet serieus genomen in het eigen oordeel.
Waarom zou je medewerker dan nog zaken met je delen?

Lagere motivatie
Als je keer op keer te horen krijgt als medewerker “dat je nog niet toe bent aan urenopbouw” of in ieder geval “heeeeeel voorzichtig moet doen”, dan haal je daarmee de energie en motivatie om weer aan de slag te gaan naar beneden.

Niet omdat de medewerker niet wil re-integreren, maar waarom zou je nog zo je best doen als er zo getwijfeld wordt of je het wel kan? Dan moet je wel heel stevig en autonoom in je schoenen staan en dat is na een langdurig ziektetraject  vaak niet vanzelfsprekend.

Ontnemen toekomstperspectief
Door steeds te kijken naar de moeilijke periode die de medewerker heeft ervaren, in plaats van te kijken naar wat de medewerker inmiddels heeft geleerd om hiermee om te gaan leg je de focus op het verleden in plaats van de toekomst.

Daarmee heb je onvoldoende oog voor de inspanning van de medewerker (want reken maar dat dit fors is bij een langdurig verzuimtraject) en je ontneemt de medewerker de mogelijkheid van opnieuw beginnen.

Minder regie en eigen verantwoordelijkheid medewerker
De meeste leidinggevenden willen graag dat medewerkers `meer regie nemen’. Juist dat draagt immers bij aan meer initiatief op de werkvloer, meer betrokkenheid, meer verantwoordelijkheid, etc. Door niet in te gaan op de suggesties van de medewerker geef je het signaal af “jouw mening telt niet”.

Dit staat juist haaks op het nemen van meer regie. Hiermee creëer je namelijk dat mensen passief gaan worden en dat jij als leidinggevende continu in regie moet zijn. Dat wil je niet toch?

Conclusie

Zorg voor je medewerker is goed. Sterker nog: cruciaal zelfs en van grote waarde.

Maar wees je bewust hoe en hoeveel je deze zorg inzet. Medewerkers – of ze nu ziek zijn of niet – weten vaak prima wat werkt voor hun herstel. Het zijn net mensen 😉 .

Door in gesprek te gaan en te vragen hoe zij kijken naar hun re-integratie, welke ideeën ze hebben en hoe jij dit kan ondersteunen, maak jij het verschil tussen een zo voorspoedig en snel lopend verzuimtraject óf een traject waarbij je wellicht zomaar maanden verder bent. (En dan heb ik het nog niet eens over de inspanning die je dan moet doen om weer een goed contact met je medewerker op te bouwen, iemand met volle energie en plezier weer te laten werken, etc.)

Pure winst dus om hier bewust mee om te gaan!